Ponieważ dzieciństwo jest z natury pełne problemów i konfliktów, rodzice muszą zadać sobie szereg pytań zanim sklasyfikują którekolwiek z zachowań swoich dzieci jako problematyczne.

Jak często dane złe zachowanie występuje?

 I jak jest nasilone? Na prykład, jeśli twoje dziecko łatwo wpada w złość, może to być naturalną reakcją na rozczarowania. Jednakże jeśli złość t może prowadzić do wyrządzenia krzywdy sobie lub innym, musisz znaleźć sposób, by zmniejszyć jej nasilenie.

Czy toleruję złe zachowanie mojego dziecka? 

Twoje nastawienie, potrzeby i zasady mogą pozwalać ci na tolerowanie bądź akceptację niektórych zachowań, których inni rodzice nie zaakceptowaliby. Zadawanie sobie pytania: "Co na to powiedzieliby sąsiedzi?" przemieszcza problem poza granice rodziny. Rodzic akceptujący dane zachowanie malucha w domu może zdać sobie sprawę, że inni rodzice go nie tolerują. Wtedy może zechcieć zrobić coś, by położyć jemu kres. Dziecięce zachowanie staje się problemem  punktu widzenia rodziców samego dziecka, albo z punktu widzenia innych rodziców. Z drugiej strony, dzieci nie postrzegają swojego zchowania jako problem, po prostu narazie nie nauczyły się lepszego, bardziej powściągliwego sposobu poszukiwania własnej satysfakcji. Aby skutecznie radzić sobie z problemami wychowawczymi, rodzice sami muszą stać się bardziej zdyscyplinowani (gdzie dyscyplinę można zdefiniować jako proces nauczenia-uczenia, który prowadzi do konsekwentności i samokontroli). Zachowanie rodziców musi zmienic się zanim zmieni się zachowanie dzieci, a rodzice sami na siebie muszą nałożyć dyscyplinę, by ich pociechy mogły stać się bardziej zdyscyplinowane.

Zagadnienie dyscypliny dla samotnych rodziców 

Wychowywanie małego dziecka samemu jest bardzo trudne, nawet dla najlepszego rodzica. Nie tylko zajmuje ono 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu i wymaga ogromnych nakładów cierpliwości, ale ze swej natury zostało ono "zaprojektowane" do wspólnego nakładu wysiłków. Aby pomóc dziecku rozwinąć się w osobę niezależną, samodzielną, kochającą i empatyczną, najlepiej, by rodzice współpracowali ze sobą układając plany strategii, dzieląc obowiązki i decydując o obowiązujących zasadach w domu.   Zamiast skupiać się na tym, co rodzic mieszkający w innym domu albo nawet w innej miejscowości powinien, a czego nie powinien robić, każde z rodziców powinno wykształcić jak najbardziej skuteczny plan dyscypliny, który uczy odpowiedzialnego zachowania, pobudza pozytywne nastawienie oraz dostarcza  wytzymałości emocjonalnej. Tak jak wszyscy rodzice samotna matka lub ojciec także potrzebuje czasem korzystać z pomocy wychowawczej jaką oferuje przedszkole, żłobek, opiekunowie czy opiekunki oraz rodzina.